3 pareltjes op zaterdag – Cult

Radiohead – Fake plastic trees

Yorke barstte zelf in tranen uit tijdens het opnemen van het nummer. En terecht, het is prachtig, prachtig. De band was totaal inspiratieloos en was zoekende tijdens een concert Jeff Buckley. In ene kwam het nummer eruit. en dit is het resultaat. Bombastisch, snerpend en grappig poëtisch.

A green plastic watering can
For a fake Chinese rubber plant
In the fake plastic earth
That she bought from a rubber man
In a town full of rubber plans

Een stukje opera! Ineens raakte dit stuk mij zo. Een aria uit the Barber of Sevilla van Rossini. Een prachtig stukje opera om mee te beginnen, want het klinkt je vast bekend in de oren. Uit een tekenfilm misschien? Het is zo grappig vrolijk, licht en dat voor opera. Leukkk!!! Ik word er vrolijk van.

Dit is iets compleet anders. Nescio van Nits van het te gekke album Omsk. Klinkt redelijk hipster, toch? Nope. Het is een band met Nederlandse Sjakies uit de jaren tachtig. Piano is het instrument dat hier de klok slaat. De duistere tonen begeleidende, duwt het dit nummer voort. Raar dat het duistere zo goed met het Spaanse combineert. Ik hou ervan, die tegenstellingen!

Heerlijk weer even wat zaterdagmiddag inspiratie!

HUMAN – Cult

Deze film.

De schoonheid van minimale pleziertjes, is alles. De zinloosheid van ergernissen, daar waar plezier is en liefde, is niks.

Het kan niet anders of hij is gemaakt door iemand met een hardnekkige liefde voor het leven. Niet zo gek dat deze film een hele extreme kaskraker is geworden.

Kunst, dat is wat hier gebeurt.

Yann Arthus Bertrand. You are a big fuckin ingenious bastard.

 

Cult – Florence Foster Jenkins

Het komt eigenlijk nooit voor dat ik me na een film zo ondersteboven gekeerd voel als bij Florence Foster Jenkins.

De film valt onder een categorie die ik echt verschrikkelijk verafschuw. Ik weet het: ik spreek in pleonasmes. Maar ik verafschuw dit echt met de allerhoogst mogelijke factor. Een soort gekostumeerd theatraal absurdisme. Zo’n beetje de stijl van Grand Budapest Hotel en Birdman. Bah…en dat is een understatement.d3688680-f596-45eb-bc5d-2a2b1a70a39a

Het plot: het begint oersaai. Het vertelt het verhaal van een zangeres die zonder dat ze het weet, mislukt is. De rol is gespeeld door Meryl Streep – ok gewaardeerd, maar ik krijg de kriebels van haar. Ook de rol die ze vertolkt en de ellende die ze uitkraamt geeft me valse schaamtegevoelens.

Maar plotseling wint het verhaal terrein. Het matige plot tot dusver wordt met een klap tot leven gebracht die het verhaal in een ander licht zet.

Een quote van Hamlet.

Het verhaal krijgt ineens body. Ik ga de personages anders bekijken. Hoe oprecht zijn ze? Hoe ‘echt’ zijn mensen überhaupt? En zo niet, is dat eigenlijk erg? Het was Mart Smeets die ooit zei: Alleen onwaarheid doet pijn. Ik heb daar lang in geloofd, maar is dat wel zo?

De spanning in deze oersaaie film begint te stijgen, en mijn interesse is gewekt. Er zit meer achter dit verhaal dan een oppervlakkige biografische vertelling. En zeker achter die gluiperige Hugh Grant.

En dan het einde. Ik wil en kan er van alles over zeggen. Omg….

0d465798-f976-46fd-ac4e-24dce9ac16cd
What can I say… they’re majestic

De film laat je de echtheid van het leven doorvoelen, zonder dat het saai is. Saai: integendeel. Deze film heeft me uiterst gapend onderuit doen zakken, wegdraaiend van onrust vanwege de walgelijkheid van het geheel om me vervolgens compleet omver te blazen. En dat nog wekenlang nadat ik hem gezien heb. Foei, wat een bipolaire toestand.

Met daarbij een diepe diepe buiging voor het acteerwerk van Hugh Grant. Dit ondergeschoven acteurtje zet me toch een prestatie neer. Wauw.

Florence Foster Jenkins…. You are a hero. May you walk in beauty and remember your song.

IMDB: 7,1

img_0217

 

 

De Kleine Prins – Cult

Voor de kleine prinses

Al een tijdlang volg ik de blog www.modernehippies.nl. Daar staat een prachtig verhaaltje op van een mooi meisje Chanti. Een meisje dat middenin het leven staat. Ze heeft handenvol Amsterdamse vrienden, een yoga-school aan een Marokkaans strand. Een echt meisje,zoals jij en ik.

En dan ineens, zomaar… krijgt ze kanker. Langzamerhand brokkelt haar mooie wereld met alles erop en eraan af. Veel vrienden blijken toch geen vrienden te zijn, ze moet haar geliefde strand verlaten en ook een gedroomd moederschap verliest ze. Van de allerhoogste top valt ze naar het grote niets….Aan het einde van haar reis citeert ze het volgende stukje uit de Kleine Prins. Wauw…

‘Waar zijn de mensen?’ vroeg de kleine prins eindelijk. ‘Het is wel een beetje eenzaam in de woestijn.’

‘Bij de mensen ben je ook eenzaam’, zei de slang.

‘O, ik begrijp je heel goed’, zei de kleine prins tegen de slang, ‘maar waarom spreek je altijd in raadselen?’
‘Ik los alle raadsels op’, zei de slang. En toen zwegen ze beiden…

 

Le-Petit-Prince-007

Meer avonturen? Klik door voor meer!

Let’s talk about art! – Cult

imageIedere dag een stukje kunst. En iedere dag een verhaaltje! Wat een prima laid-back manier om ’s ochtends tijdens je kopje koffie aan je kunstkennis te werken. Al weet je weinig van kunst, via deze Instagram-pagina kun je daar iets aan veranderen.

Jurgen Vermaire heeft groot succes met zijn Instagram-account Let’s talk about art. De beste man had binnen luttele weken een schare van enkele duizenden volgers.

Voor meer verdieping en dan op wekelijkse basis, kun je ook terecht op de Facebook-pagina Let’s talk about art, van Sophie en Jurgen. Toegankelijk en zeeeeker gepeperd: fair enough! En heb je wat leuks gevonden? Wij zijn zeer benieuwd naar jouw mooiste stukje kunst! Dus delen: graag!

It was one of those days…. – Cult

Dit is een zin van Charles Dickens. Je weet wel, van die film die je deze Kerst vast hebt gekeken: a Christmas Carol (Scrooch!!). Hij schrijft hem op, ergens in het midden van Great Expectations.image

Zonder dat je eigenlijk weet wat er verder gaat gebeuren, is het een metaforisch hoogtepunt. Ik vind deze zin zo mooi.

  • Maart staat in de literatuur voor het begin, het voorjaar, iets nieuws: het licht na het donker. Vergelijkbaar is ook ‘het naar buiten gaan’, het voorjaarsweer in, dat symboliseert voor ‘verdergaan’.
  • De tegenstelling van emoties die horen bij een overgang naar het volgende wordt prachtig weergegeven door de seizoenen tegenover elkaar te zetten. De lentewarmte die fijner voelt dan eerder en later in het jaar… in tegenstelling tot de koude wind die alles weer wegwaait. It was one of those March days…. je weet wel…

Maar: welk begin bedoelt Dickens nu precies?

Het boek het verhaal van de wees Pip, van zijn vroege jeugd tot aan zijn jonge volwassenheid.  Dickens beschrijft zijn levensloop, waarbij hij allerlei zaken meemaakt: liefde, dood, verhuizing, afscheid.

Omdat Dickens een groot fan is van ‘suggestie’ en symboliek, is het op dit punt in het verhaal nog niet duidelijk naar welk nieuw begin hij hier precies verwijst. Doelt Dickens hier op zijn liefde voor Estella , of juist het definitieve afscheid van haar? Er zijn nog meer interpretaties. Dickens zou verwijzen naar Pip’s eigen innerlijke , spirituele verandering ofwel het terughalen van zijn oom uit Engeland. Ik hou van die verrassingen, ik hou van het suggestieve, je eigen interpretatie, die dan langzaam uiteen valt in het boek.

Mysterie en metaforen

Gedurende het verhaal blijft Dickens strooien met prachtige metaforische zinnen: ‘ there was no shadow of another parting from her”. God, wie wil er nou niet zo’n boek lezen.image

Het boek bevat ook veel mysterie en duisternis. Het boek begint bijvoorbeeld op een winderig kerkhof bij de zeekust. Daar wordt de kleine Pip door een verwilderd en woest man in de schemering aangegrepen, en krijgt de boodschap een vijl en proviand voor de verwoesteling te halen. De toon is gezet.

Als hij later wat groter is, belandt hij in het vreemde huis van juffrouw Havisham, een spookachtig verschijnsel in oeroude bruidskledij, wankelend rondlopend door een huis waar in de tijd en alle klokken zijn blijven stilstaan. Een bizare plek waar hij uiteindelijk zijn liefde vindt.

Wereldberoemd

Great Expectations is opgenomen in de lijst van beste 100 boeken uit de wereldliteratuur. Je kunt het boek lezen via het zogenaamde Gutenberg-project. Een verzameling boeken uit de wereldliteratuur waarvan het auteursrecht is verlopen en die je dus gratis en legaal kunt lezen op internet.

imageDickens bleef een van de meest populaire Engelse schrijvers tot na WO1. Hij schreef onder andere Oliver Twist en A Christmas Carol. In zijn werk spelen humor en sociale thema’s een belangrijke rol.

Nog steeds is de beste man razend populair. Overal in Nederland en Engeland worden festivals gehouden, waarin mensen verkleed gaan als zijn personages, zie bijvoorbeeld: www.dickensfestijn.nl. Ook in mijn buurstadje Zaandam zag ik laatst een Dickens-markt opduiken. Het zal nog wel even duren voordat je mij in zo’n gewaad ziet, maar zijn boeken zijn er om te verslinden.

image

It was a bright cold day in april…..- Cult

De kracht van een beginzin kan enorm zijn…. Je zelfs compleet omver blazen echt. De zin hierboven is er zo één. Het is één van de beroemdste beginzinnen uit de wereldliteratuur. Een korte zin, weinig woorden en mooi in al zijn eenvoud en alledaagsheid. Je voelt de kou, we horen de klokken, de zin heeft een sprookjesachtige toon: Er was eens… Een lekker rustig en vredig dorpje. En het verhaal kabbelt daarna rustig verder.

Maar op de een of andere manier blijft die eerste zin in je hoofd ‘hangen’. Waarom weet ik niet: omdat ie zo lekker bekt misschien? Een paar zinnen verder, je hebt er al bijna overheen gelezen, word je ineens bruut wakker geschud. Wat stond er nou precies?

Thirteen…

Juist ja….’dertien’ dus: een klok die dertien slaat.. mysterieus… En misschien zelfs wel duister…

De schrijver trekt je hiermee zo het verhaal in en de rillingen lopen over je lichaam. Zo goed. En vooral omdat ie zo onverwachts komt, omdat dat ene woordje je heen en weer laat slingeren tussen twee emoties, en dat allemaal in één korte zin. De zin heeft een week lang door mijn hoofd gespookt.

Ooit, ooit, in een heeeeele verre toekomst, zal ik zo’n beginzin schrijven… Dream on.

Slavenliedjes, luister eens hoe mooi… – Cult

Wist je dat blues-muziek afstamt van slavenliedjes? Onder alle tranen die er tijdens de slavernij gevloeid zijn, is echt onwijze muziek gemaakt. Ze maakten eenvoudige liedjes met zoveel gevoel erin! Er waren verschillende soorten liedjes, met allemaal een eigen karakter.

slavery

De worksongs waren werkliederen die de slaven zongen tijdens hun zware werk op  de plantages bijvoorbeeld of aan het spoor. Ze hebben iets krachtigs, opzwepends. Het ritme en tempo werden bepaald door de lichaamsbewegingen, zodat ze makkelijk onder het zware werk te zingen waren. De teksten en melodieën waren eenvoudig. Kenmerkend was de ‘dialogenzang’. De ene slaaf vroeg iets, en de andere antwoordde.

Caller: Old Joseph was a wood workin’ man.
Chorus: Hoe Emma Hoe, you turn around dig a hole in the ground, Hoe Emma Hoe.
Caller: When he got old he lost his way.
Chorus: Hoe Emma Hoe, you turn around dig a hole in the ground, Hoe Emma Hoe.

Superstoer dat je dat nu nog steeds terughoort in de blues. Heen en weer, heen en weer. Ree-gel-maat.

Worksongs worden nu nog gezongen door de zwarte dwangarbeiders in de ‘prison farms’.  Ik weet niet waarom, maar op de een of andere manier vind ik het super aanstekelijk klinken. Luister en huiver!

De andere liedjes: Field hollers zijn liedjes gezongen door: iemand alleen…. Dit klinkt meer als een ‘cry for help’. Waar de worksongs krachtig klonken, gaat dit eeecht door merg en been. Hoor hier het verschil:

Dan zijn er nog de religieuze liederen, de negrospirituals of de gospels, die de blues hebben gevormd. Deze zijn vaak ondersteund door klappen en voetstampen, gemixt met humming en ‘shouts’. Dit moet ongeveer ZO geklonken hebben. Jammer van de stem erdoorheen, maar oh zo vet zeg.  Ohhh lord..

De blues waren in die tijd nog heel rauw. Soms gebruikten de zangers ‘scheldwoorden’ die de bewakers niet kenden. Zo konden ze de bewakers uitschelden zonder dat deze het merkten. Ze maakten soms ook zelf instrumenten en ’s avonds zongen ze uit volle borst over de misère die ze hadden. Het waren liedjes die zo diepgaand waren: muziek maken met elkaar of alleen, met of zonder instrumenten, was voor hen vaak de enige manier om hun lijden uit te drukken en te verzachten. Het maakt de muziek puur en echt en voelbaar. Ik vind het fantastisch. Vandaar dat de ‘blues’ ook de blues heet. En vandaar dat het ook nog steeds zo mooi is.

Amerikaanse literatuur: Beat! – Cult

Amerikaanse literatuur! I love it! Vooral de hippie, on the road Beat-boeken uit de jaren vijftig. Toen reizen en muziek nog puur waren, en het leven één groot avontuur. De UsA roads waren nog lekker dusty en onbereisd en de honger naar creativiteit binnen de maatschappij heeft de mooiste creaties, schilderijen en poëzie opgeleverd. En… On the Road – Kerouac.

IMG_4137On the Road is een echt Beat-boek. In de jaren zestig groeide het zelfs uit tot DE Bijbel van de hippiegeneratie. Veel van jullie hebben misschien exemplaar in de kast staan. En dan weet je: op sommige punten moet je je door observaties en gedachten heenworstelen.  Maar! Als een echte roadie moet je dit boek gelezen hebben. Het staat bol van de filosofische oneliners. Bovendien is het beeldend. De reizen voeren de hoofdpersoon verschillende keren dwars door de Verenigde Staten, waarbij Kerouac je bedient met allerlei filosofische hippie-repliek. Het geeft een fantastisch inzicht in de denkbeelden van de hippies in die tijd.Ontheroad

De Beat-Generation dus. Een groepje jonge, gelijkgestemde dichters en scginsberghrijvers, de ‘unholy trinity’ Ginsberg, Kerouac en William Burroughs reisden door Zuid en Noord- en Zuid-Amerika. De filosofie was eigenlijk geen filosofie en een beetje dubbel: mystiek en occult maar ook rebels, extase naast horror, meditatie en tegelijk ruig. Ze leiden een leven van ontdekkingsreizen en de aantrekkingskracht van het onbekende, het verbodene. Ze waren bohemians die goedkope wijn dronken, op de Bongo’s speelden, marihuana rookten en van ‘zwarte’ artiesten zoals Charles Parker en rebelse artiesten, zoals Lenny Bruce hielden. Voor hen was ‘de drop out’ zijn, een manier van leven. Zij wilden het ‘echte’ leven, de ‘kicks’.

“The only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing, but burn, burn, burn like a fabulous yellow roman candles exploding like spiders across the stars.”

HemingwayDe Beat-filosofie was eigenlijk het antwoord op de naoorlogse depressie waarin het land verkeerde. The Beat leefden in een land waar ‘white’ en ‘coloured’ in de praktijk gescheiden leefden, een land in Koude Oorlog, waar constante anti-communistdiscussies te horen waren. Naast de Beat ontstond ook de ‘lost generation’. Een stroming van waaruit vooral Ernest Hemingway schreef. Een soort gedeprimeerde tegenhanger van de Beat. Want waar de Beat meer en meer gepreoccupeerd raakte in een behoefte aan ‘het echte leven’, hield de verloren generatie zich vooral bezig met het verlies van geloof en vertrouwen in de wereld.

Ifall in loven On the Road zie je een Kerouac die aanvankelijk geïnspireerd was door de romantiek van het leven onderweg en de ontmoetingen die hij heeft met uiteenlopende personen. Toch raakt hij gaandeweg het boek meer en meer bevangen door eenzaamheid en melancholie.  Hij komt op een keerpunt te staan: is het romantische, hedonistische bestaan wel het antwoord op onze bedorven maatschappij?

beatnikriotDe Beat was van enorme invloed op de Amerikaanse cultuur en kunstscene. Zonder Beat Generation geen Beatles en geen Bob Dylan. Om maar niet te spreken over Woodstock en de Love Parade in Berlijn. Ze waren literair gezien de voorlopers van de vrijgevochten hippie-generatie van de sixties.  Zo kwam On the Road in 1957 uit, hetzelfde jaar waarin Elvis Presley uitgeroepen werd tot ‘de king of Rock ’n Roll’.

Meer informatie

  • De Vlaamse auteur Frank Albers schreef Beatland, een journalistieke zoektocht naar de nalatenschap van de Beat.
  • Een van de eerste romans die de Beat-generation beschreef was Go van Clellon Holmes. Een auteur die ernstig geïnspireerd werd door schrijvers als Dosjosevski. Ook interessant!
  • Als je Beat fanatastisch vindt, kun je ook je hart ophalen aan boeken van Allen Ginsberg en William Burroughs.
  • Beat-generation: https://www.groene.nl/artikel/de-beat-generation.

Ik ga cult lezen!! – Cult

Vandaag heb ik mijn eerste echte cult-boek aangeschaft. Alhoewel, blijkbaar had ik al wat cult-boeken gelezen. On the Road en Het boek Alfa (een boek dat bestaat uit 1 zin) schijnen er ook onder te vallen. Maar ineens dacht  ik: ik ga cult lezen. Dat klinkt interessant.

Want! Wat is cult-literatuur nou eigenlijk? Cult is raar, apart en onconventioneel. En dat is precies waar ik van hou: raar. Even geen saaie Nederlandse literatuur. Maar nu eens een boek zonder interpunctie, of een boek ondersteboven. Vandaag ga ik dus beginnen aan House of Leaves. Het ziet er al heel bizar uit. Vreemde opmaak, footnotes in footnotes, in het oog springend beeldmateriaal, links naar andere boeken en films, een wat onduidelijk plot, horror zit erin, en het is een soort ontdekkingstocht, een soort labyrint, het ziet er spelletjesachtig en mysterieus en eng uit. Exciting!

image image image

 

 

 

 

Alvast een kijkje in de cult-keuken? Zie hier de 50 most essential cult novels. Wordt vervolgd!