Het beest – Roadstory

De roadstory van deze maand overkwam mij op een doodnormale dinsdag middag. Gewoon in de pauze van mijn werk, waarin ik even een blokje om deed. Ik schrijf een boek over trombose, en krijg altijd spontaan die ziekte waar ik over schrijf. Dus om een trombosebeen te voorkomen, schiet ik het zonnetje in.

Inderdaad zon, dat is lang geleden, dus ik besluit hier ruimschoots van te gaan genieten. Dus…met mijn croissantje in mijn knuistje, plof ik ergens midden in Amsterdam West, op een vrij druk kruispunt, nietsvermoedend neer op een bankje.

Ineens komt er een vrouw naast me zitten. Zo’n echte Amsterdamse, ergens einde zestig, begin zeventig, beetje gezet, ze loopt lastig en aan d’r gezicht is duidelijk te zien dat ze ‘geleefd’ heeft. Het staat open, maar heeft ook iets vijandigs. ‘Mij maak je niks’… Ik was niet heel verbaasd toen ze tegen me begon te praten. ‘Zo, ik ga er even bij zitten’ zegt ze. In de eerste instantie lijkt ze een koetjes-kalfjes-kletspraatje te willen beginnen. Niet wetende dat deze vrouw mij een verhaal gaat vertellen waar ik nog vaak aan zou terugdenken.

Ze begint te vertellen… en te vertellen. Ik hoef er eigenlijk niks voor te doen. Dat ze ooit getrouwd was met een kerel. Een rijke kerel. Ze kwam in de grootste clubs van Amsterdam vertelde ze. Een prachtig pand aan de rand van Amsterdam Zuid. Ze deed zijn administratie, had een druk leven, twee kinderen. En je voelt hem al aankomen. De beste vrouw werd ingeruild voor een jonger exemplaar…

In geuren en kleuren, geen detail ongemoeid latend, ratelt ze door over de hele gebeurtenis. Over hoe ze erachter kwam, over de dure rekeningen in de duurste restaurants, bedragen aan bloemenzaken die van hun creditcard werden afgeschreven. En… hoe ze met een vriendin ging eten in het restaurant waar haar echtgenoot met zijn nieuwe muurbloempje had afgesproken.

Terwijl ze met lede ogen aanzag hoe haar man + minnares vooral trek hadden in elkaar, bestelden zij en haar vriendin steeds duurdere gerechten. Het verhaal begon meer en meer op een film te lijken, maar ik smulde ervan. Lichtelijk enthousiast, probeer ik haar af en toe te onderbreken met vragen, maar ze snoerde me bruut de mond. Hou je mond nou eens even…. moppert ze ongeduldig. Alsof ze niet ongevraagd haar levensverhaal aan een compleet vreemde aan het vertellen was.

Na de tarte tatin gelakt met een vinaigrette van Shozo Ponz Yuzu op een plankje van nagelhout aangevuld met een Pedro Ximenez, vond de vrouw het blijkbaar welletjes. Ze bestelt een laatste fles champagne, loopt langs de tafeltjes met witte tafelkleedjes op het stel af en giet midden in de oerchique zaak de fles Moët & Chandon Dom Perignon uit 1995 volledig over zijn hoofd leeg. Bill’s on him! Weet ze er nog uit te gooien. Trots als een pauw verlaat ze de zaak, en uiteindelijk ook haar kerel. Geen traan. Zegt ze.

Maar dan… ineens verandert haar hele gezichtsuitdrukking….Die laatste kerel he, ja dat was toch wel anders…. Ineens zie ik een verdrietig mensje voor me zitten. Voor het eerst valt er een vreemde stilte tussen ons. Ze had hem ontmoet in het flatje in Bos en Lommer waar ze na haar scheiding is beland. Na zijn vakantie vertelt ook haar nieuwe vriend dat ie het bed heeft gedeeld met een andere vrouw. Vanuit haar eerdere ervaringen handelend, schopt ze ook deze kerel direct haar leven uit. Maar…. ik zie het verdriet in haar ogen. ‘Ik heb spijt’, zegt ze. ‘Ik heb zo een spijt’. We hadden het leuk samen. Ik snap niet waarom ik hem de deur uit heb gegooid. Dit was gewoon een goeie kerel. Maar die eerste, DAT was een beest!

animaatjes-zwarte-panter--04685

Meer avonturen? Klik door voor meer!

Het huis van de priester – Roadstory

On the road belandde ik gister ineens in het huis van een priester. Tof! Het huis van een priester. Eén en al mysterie voor iemand zoals ik! In dit rare huis was van alles te zien. Er hing hysterisch gekleurde kunst aan de muur (is dat niet des duivels?), er stond een lamp die eruit zag als een doodskist en er was een wild wit paard met woeste manen.

Het huis was ook mega sfeervol. Er lagen zachte Perzische kleden op de grond, er stond zo’n oude boekenkast met interessante literatuur (natuurlijk! Priesters zijn belezen!). Er was een brede eettafel in the middle en in de kamer stond zo’n sigarenstoel waarin je de beste priester zo goddeloos een whiskietje zou zien nuttigen. Vanwege de Afrikaanse maskers, leeuwenkoppen en een boek van encyclopedie-formaat getiteld ‘Congo’, zag ik de man misschien zelfs wel op missie gaan in Afrika.

Ik droomde weg in die heerlijke whisky-stoel over het interessante leven van de priester-man, terwijl het lampje boven de tafel af en toe flikkerde. Toch vond ik het apart dat dit koopappartement midden in een Bijlmer-flat was. ‘In de gevaarlijkste buurt van Nederland’. Wie koopt er nu een flat in de Bijlmer?  Was mijn (ja bekrompen I know…)gedachte…Oh! Droomde ik weg, hij is vast super multiculti-missionaris! Natuurlijk koopt deze man een flat in de Bijlmer. Zucht….

Tot mijn geliefde vriend Nick, inmiddels al een tijdje met mij mee filosoferend over dit bijzondere huis, ineens een compléét ander licht op de situatie mieterde. Heel droog zei die ineens: ‘volgens mij is ie gewoon gek op donkere vrouwen. Check dat schilderij dan’. Waar ik eerder een prachtig zwarte Sudanese vrouw, uitgestrekt op een bloemenbedje zag, in een ver exotisch land, had mijn vriend blijkbaar hele andere ideeën over de man en het huis waar hij al tijden woonde. Mijn droombeeld spatte dramatisch uit elkaar. …. Mannen…

image imageimage

image

image

Op bezoek bij de stadsnomaden – Roadstory

‘Clau! De Amsterdamse stadsnomaden geven een feest!! Echt wat voor jou!’  Het kost me werkelijk maar 1 seconde tijd om te beslissen. Stadsnomaden houden van kunst en uitbundigheid. Dus! Let’s do this!

image01_0

En inderdaad. We zijn nog geen drie stappen binnen, en wij hebben al door dat dit festival echt andere koek is. Bijna worden we omvergeblazen door een auto die enorme pluimen vuur spuugt: grooommmm, met zo’n hol geluid erbij. ‘Wow…’ Ik schrik mij kapot echt…

Doolhof
Hongerig naar meer lopen we verder. We dwalen rond door een doolhof van verlichte paadjes. Paadjes die leiden naar verborgen podiums met straattheater en straatmuzikanten. Er zijn allerlei soorten muziek. Van Jazz tot Rock ’n roll, van hiphop tot techno met een ‘k’. Plotseling komt uit een van die paadjes een vreemd ding aanrijden. Het is een bizar mannetje in circuskostuum op een orgeltje met interessante orgelmuziek uit de jaren twintig. Het is allemaal zo enorm sprookjesachtig. Ik begin me af te vragen of straks die kat uit Alice in Wonderland ook ergens opduikt.

Vuur
Als ik om me heen kijk zie ik overal zelfgebouwde barretjes, hele piratenschepen en een enorme robotarm. Niet veel later tikt Sophie me angstig aan. Clau… gaat het goed daar? Het lijkt wel alsof het bos in de fik staat. Ik reageer met een snelle ‘welnee’, mij ondertussen ernstig afvragend of dit festival toch niet wat uit de hand loopt…. We lopen eropaf. En daar is ineens, middenin het bos, een kampvuur van zeker dertig meter hoog. En wat zit er nou toch in dat vuur? Een levenshoog skelet… ?

image
Skeletverbranding ADM

Met het geluid van hysterische Klezmer op de achtergrond, warmen we ons daarna op aan een iets kleiner kampvuurtje en maken daadwerkelijk nieuwe vrienden op een daadwerkelijk Amsterdams festival. Een festival dat geenszins lijkt op welk festival dan ook. Hipsters zijn hier nergens te bekennen en we zijn de enige in een ‘mainstream’spijkerbroek.‘‘Wil je misschien blijven slapen?’ vraagt één van de stadsnomaden ons lief. ‘Ik laat je ons kamp wel even zien’.

Inmiddels is het zondagavond, en zit hier nog steeds compleet verbluft boven mijn kopje muntthee terug te denken aan dat vreemde ADM-terrein.

Het  lijkt wel alsof ik het allemaal gedroomd heb.

Peace and love.

ADM moet blijven. Teken hun petitie: https://adm.amsterdam. There’s no culture without subculture.