Het huis van de priester – Roadstory

On the road belandde ik gister ineens in het huis van een priester. Tof! Het huis van een priester. Eén en al mysterie voor iemand zoals ik! In dit rare huis was van alles te zien. Er hing hysterisch gekleurde kunst aan de muur (is dat niet des duivels?), er stond een lamp die eruit zag als een doodskist en er was een wild wit paard met woeste manen.

Het huis was ook mega sfeervol. Er lagen zachte Perzische kleden op de grond, er stond zo’n oude boekenkast met interessante literatuur (natuurlijk! Priesters zijn belezen!). Er was een brede eettafel in the middle en in de kamer stond zo’n sigarenstoel waarin je de beste priester zo goddeloos een whiskietje zou zien nuttigen. Vanwege de Afrikaanse maskers, leeuwenkoppen en een boek van encyclopedie-formaat getiteld ‘Congo’, zag ik de man misschien zelfs wel op missie gaan in Afrika.

Ik droomde weg in die heerlijke whisky-stoel over het interessante leven van de priester-man, terwijl het lampje boven de tafel af en toe flikkerde. Toch vond ik het apart dat dit koopappartement midden in een Bijlmer-flat was. ‘In de gevaarlijkste buurt van Nederland’. Wie koopt er nu een flat in de Bijlmer?  Was mijn (ja bekrompen I know…)gedachte…Oh! Droomde ik weg, hij is vast super multiculti-missionaris! Natuurlijk koopt deze man een flat in de Bijlmer. Zucht….

Tot mijn geliefde vriend Nick, inmiddels al een tijdje met mij mee filosoferend over dit bijzondere huis, ineens een compléét ander licht op de situatie mieterde. Heel droog zei die ineens: ‘volgens mij is ie gewoon gek op donkere vrouwen. Check dat schilderij dan’. Waar ik eerder een prachtig zwarte Sudanese vrouw, uitgestrekt op een bloemenbedje zag, in een ver exotisch land, had mijn vriend blijkbaar hele andere ideeën over de man en het huis waar hij al tijden woonde. Mijn droombeeld spatte dramatisch uit elkaar. …. Mannen…

image imageimage

image

image

The bluesdogs van de Mississipi Delta Blues – Cult

Delta bluesDe Mississipi Delta Blues…. De eerste, oudste, rauwste oudste Blues-stijl die er is. Ooit ontstaan in het gebied rond de Mississippi in zuid- VS zo rond 1860. Niet zo gek, want blues stamt af van de slavenliedjes. In die tijd is – eerst in het Noorden en later ook in het Zuiden- de slavernij afgeschaft. Onder alle tranen die er gevloeid zijn werd echt onwijze muziek gemaakt. Blues zou enorm worden.

Puur en alleen maar puur
Blues is puur, maar in de beginjaren helemaal! Uiteraard hadden de slaven alleen hun stem, en het ritme of het geluid van werktuigen. Maar toch…. Wat een geluid, wat een muzikaliteit… Moet je horen, bijna wolfachtig:

Toen de slave songs echt ‘blues’ werden – na die afschaffing dus – waren de normale gitaar en mondharmonica de belangrijkste instrumenten. Eigenlijk was het een beetje country-blues. Maar het meest bijzondere is het geluid. Bij Missisisipi delta blues wordt een voorwerp, bijvoorbeeld een mes, gebruikt om het geluid langer en klagelijker- een beetje vioolachtig- te laten klinken. De lyrics waren eenvoudig en geschreven in de eerste persoon: ik deed dit, ik doe dat. Ik hou ervan! To the point. En het klinkt schattig.

Early this morning
When you knocked upon my door
Early this morning, oooo
When you knocked upon my door
And I said hello Satan
I believe it’s time to go

On the road!
gan-americana-music-map-0507-4_3Na de slavernij gingen de muzikanten op pad, om geld te verdienen en dat kon met muziek. De bluesmen reisden rond door de Mississippi delta, Arkansas, Louisiana, Texas en Tennessee en daarna naar het noorderlijkere Memphis, Chicago of New York om daar beroemd te worden. Ze zongen vooral over het leed van zwarte mensen, maar ook over seks, reizen en hun on-the-road-lifestyle. En het is niet voor niks dat dit bereisde gebied, oftwel de ‘blues-area’ nog steeds booming is onder toeristen.

Op de mblues clubuziekroute kun je slapen in oude katoenhuisjes, er zijn supergoede bluesbars met uitbundige optredens en je kunt huizen en begraafplaatsen bezoeken van wereldberoemde muzikanten. Er heerst, vooral in de avond, zo’n stoffig cowboy-sfeertje. En dan het kruispunt van Highway 49 en Highway 61. Dit is bestempeld als ‘the Crossroad’ door de talloze muzikanten op weg van het Zuiden. Een duivelse plek. Maar daarover later meer.

Blues werd groot!
De bluesmen reisden tot in het noorden, vooral naar de steden en langzamerhand kwamen er steeds meer variaties, instrumenten en stromingen. Pas in de jaren dertig kreeg de blues meer elektrische invloeden. De meer up-tempo variant zou leiden tot rock ’n roll en rhythm and blues. Op een zeker moment dreigde blues naar de achtergrond te raken, maar leefde in de jaren ‘60 en ‘70 weer op toen grote bands als de Rolling Stones en Led Zeppelin opnieuw blues gingen spelen. Ook jazz is sterk door de blues beïnvloed, maar daarover later meer.

Hoor hier hoe rauw en oprecht. De eerste blues.

Is dit elektrisch? Of ‘slide’ ie met een mes? Jij mag het zeggen…

Meer avonturen? Klik door voor meer!

Een Mexicaans tuintje – Create

Ik ben gek op plantjes! En vooral op vrolijke 1 euro- plantjes. Laatst kwam ik op het idee om gewoon een grote pot te kopen en daar allerlei gezellige plantjes in te kwakken. Mijn Mexicaanse tuintje was een feit. Ondertussen ben ik nog verder los gegaan met mijn schattige plantjes. Ik heb allerlei kleurige potjes gekocht en ze bij elkaar gezet in hoekjes of of plankjes.

Hier wat leuke ideetjes om wat gezelligheid in huis te halen!

image image image image image image image image image

Prutjes voor bij de Pad Thai – Streetfood

Nasi, en bami… je kunt ze echt goddelijk klaarmaken. Vooral goddelijk wordt het als je de lekkere prutjes hebt, die in Thailand standaard op tafel staan. En ze zijn serieus makkelijk te maken. Dus: zorg dat je ze in je hoofd prent! Of plak geeltjes op de koelkast. Life is too short to …. juist.

Sojasaus met chili en knoflookprutjes

2 rode chilipepers met chili en knoflook

3 tenen knoflook fijngehakt

1 tl kristalsuiker

2 el neutrale olie

3 el soy

1 el fijngesneden korianderblad

1-2 el bosui

Chili vissaus

6 kleine rode Thaise chilipepers (of en gewone peper)

2el vissaus

Kwart limoen

Ketjap sesam-dip

2 el sesamzaad

1 limoen uitgeperst

2 el ketjap

1 el zoete chilisaus

1 el sesamolie

Share jouw prutjes of handigheidjes met ons!

Meer avonturen? Klik door voor meer!

Ken jij de Bluegrass uit Kentucky al? – Cult

Tell you little story and it won’t take long
‘Bout a lazy farmer who wouldn’t hoe his corn
The reason why I never could tell
But that young man was always well

Het zijn de beginzinnen van een liedje uit de legendarische film Broken Circle Breakdown. De prachtige beelden en prachtige muziek laten je heel heeeel langzaam wegzakken in de ultieme droom van een verliefd hippiestel in een Bluegrass-band, Tot er iets flink misgaat…

bandinwoestijnDe folky muziekstijl uit het Kentucky van de jaren veertig vormt de rode draad in deze film. Bijzondere instrumenten geven Bluegrass een apart sfeertje, zoals de dreadnoughtgitaar, dobro, banjo, en een viool. Ze zeggen wel eens: ‘Bluegrass is sad music played fast’. Think about it!

Een onwaarschijnlijk goede keuze voor deze film. Want: hoe schrijnend de gebeurtenissen ook, je voelt hoe de muziek de pijn verzacht. De banjo werkt kalmerend, dan weer dartelend vrolijk, de viool klinkt diepgaand troostend, dan weer hysterisch opzwepend. Bluegrass is puur. En – zeker in deze film – hartverscheurend mooi.

Je moet echt even dit liedje luisteren. Droom heerlijk weg naar een stoffig Kentucky met deze warme, blije, rustgevende banjo-intro…

Meer Bluegrass? Schenk ’s avonds een kop warme thee in, kaarsjes aan en luister deze sessie van de The Broken Circle Breakdown Bluegrass Band.

Op bezoek bij de stadsnomaden – Roadstory

‘Clau! De Amsterdamse stadsnomaden geven een feest!! Echt wat voor jou!’  Het kost me werkelijk maar 1 seconde tijd om te beslissen. Stadsnomaden houden van kunst en uitbundigheid. Dus! Let’s do this!

image01_0

En inderdaad. We zijn nog geen drie stappen binnen, en wij hebben al door dat dit festival echt andere koek is. Bijna worden we omvergeblazen door een auto die enorme pluimen vuur spuugt: grooommmm, met zo’n hol geluid erbij. ‘Wow…’ Ik schrik mij kapot echt…

Doolhof
Hongerig naar meer lopen we verder. We dwalen rond door een doolhof van verlichte paadjes. Paadjes die leiden naar verborgen podiums met straattheater en straatmuzikanten. Er zijn allerlei soorten muziek. Van Jazz tot Rock ’n roll, van hiphop tot techno met een ‘k’. Plotseling komt uit een van die paadjes een vreemd ding aanrijden. Het is een bizar mannetje in circuskostuum op een orgeltje met interessante orgelmuziek uit de jaren twintig. Het is allemaal zo enorm sprookjesachtig. Ik begin me af te vragen of straks die kat uit Alice in Wonderland ook ergens opduikt.

Vuur
Als ik om me heen kijk zie ik overal zelfgebouwde barretjes, hele piratenschepen en een enorme robotarm. Niet veel later tikt Sophie me angstig aan. Clau… gaat het goed daar? Het lijkt wel alsof het bos in de fik staat. Ik reageer met een snelle ‘welnee’, mij ondertussen ernstig afvragend of dit festival toch niet wat uit de hand loopt…. We lopen eropaf. En daar is ineens, middenin het bos, een kampvuur van zeker dertig meter hoog. En wat zit er nou toch in dat vuur? Een levenshoog skelet… ?

image
Skeletverbranding ADM

Met het geluid van hysterische Klezmer op de achtergrond, warmen we ons daarna op aan een iets kleiner kampvuurtje en maken daadwerkelijk nieuwe vrienden op een daadwerkelijk Amsterdams festival. Een festival dat geenszins lijkt op welk festival dan ook. Hipsters zijn hier nergens te bekennen en we zijn de enige in een ‘mainstream’spijkerbroek.‘‘Wil je misschien blijven slapen?’ vraagt één van de stadsnomaden ons lief. ‘Ik laat je ons kamp wel even zien’.

Inmiddels is het zondagavond, en zit hier nog steeds compleet verbluft boven mijn kopje muntthee terug te denken aan dat vreemde ADM-terrein.

Het  lijkt wel alsof ik het allemaal gedroomd heb.

Peace and love.

ADM moet blijven. Teken hun petitie: https://adm.amsterdam. There’s no culture without subculture.